Vibe Rated.com

 Μεγάλο μήλο, Η πόλη που ποτέ δεν κοιμάται, Empire city, Gotham… Τόσες εναλλακτικές ονομασίες, μία η ουσία. Η πρωτεύουσα του κόσμου, όπως επίσης την αποκαλούν, γοητεύει πολλούς, ιντριγκάρει κάποιους και σίγουρα εμπνέει ένα μεγάλο αριθμό εκπροσώπων διαφόρων μορφών τέχνης.

Το μεγαλύτερο ενδεικτικό μεγαλείου ήταν ανέκαθεν για μένα το πόσο αβίαστα φθάνει κάποιος στην κορυφή, γιατί οι πραγματικά μεγάλοι απλά αποπνέουν ανωτερότητα, άνετα και ακούραστα, την στιγμή που οι υπόλοιποι απλά το προσπαθούν υπερβολικά. Ίσως κανείς δεν αντιπροσώπευε το αξίωμα αυτό στο βαθμό που το έκανε ο Big L.

Οι MOP δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Από τη μια άκρη του κόσμου μέχρι την άλλη γίνανε γνωστοί παραμένοντας απλά οι εαυτοί τους. Πραγματικά, δυσκολεύομαι να σκεφτώ άλλο group από τη Νέα Υόρκη που μεταξύ τεσσάρων ετών (1996-2000) παρέδωσε αντίστοιχα κλασικά albums και να παρέμεινε τόσο πιστό στον ήχο του. Ο Billy Danze και ο Lil’ Fame είναι αυτό που δείχνουν (μπορώ να το επιβεβαιώσω μιας και μετά το live τους στην Αθήνα, είχα τη τύχη να τους γνωρίσω και προσωπικά) και δεν άλλαξαν ποτέ.

Πάντα πίστευα ότι όταν γράφεις για κάτι, αυτό πρέπει να σου αρέσει. Αυτός είναι και ο λόγος που οι κριτικές που γράφω για albums που θα τα χαρακτήριζες "καινούρια", μετά βίας αγγίζουν τις πέντε. Ή τις επτά! Δε θυμάμαι και καλά. Επιλέγω να γράψω για κάτι που γνωρίζω εκ των προτέρων και είμαι εξ αρχής σίγουρος για το τι πιστεύω. Αυτό, διόλου απίθανο να τείνει να χαρακτηριστεί γραφικό. Αυτό πάλι, διόλου απίθανο να μη μου λέει και τίποτα. Αφιέρωμα DITC!

Έπειτα και από τον επίσημο χρησμό (και με βούλα) του Statik Selektah ως έναν από τους μεγαλύτερους beatmakers μετά και την κυκλοφορία του 100 proof, τα teasers του 1982 από το καλοκαίρι μας έχουν όλους να ξερογλυφόμαστε για το επόμενό του lp. Έξτρα σάλιο από πολλούς  βέβαια έτρεξε και για το παιδί που, όπως και στην προκειμένη περίπτωση, έχει χαρεί την γλυκιά θαλπωρή της φτερούγας ημίθεων στη φάση (τύπου Premier, Pete Rock, Buckwild, Alchemist) : τον Termanology.

Έχοντας μετοικήσει και οι 2 από τη Νέα Υόρκη στη Βοστώνη (γκουχ βλέπε Gangstarr γκουχ), οι 1982 βάζουν στοίχημα να γίνουν οι νέοι Kool G Rap & Polo, Pete Rock & Cl Smooth, Gangstarr ή κάτι τέτοιο.

Σοβαρά.

Οι Μ.Ο.P είναι οι M.O.P ρε κουμπάρε. Σίγουρα βρίσκονται στο ακουστικό πάνθεον κάθε χαρδκορ χιπ χοπ ακροατή για δύο προφανείς λόγους: α. διότι είναι η έντιμη μπάντα που δεν το ξεπούλησε ποτέ και β. είναι οι πρωταθλητές της αισθητικής. Είτε ραπάρουν σε πρότζεκτ τύπου Blakroc με τα οποία υγραίνονται αλτέρνατιφ κοράσια, είτε φτύνουν για το Μπράουνσφιλ, λένε το ίδιο και το αυτό, χαιρετούν στρατιωτικά, γκαρίζουν χαρακτηριστικά και σε γενικές γραμμές σου δίνουν αυτό το γνώριμο συναίσθημα το οποίο δεν μπορώ να περιγράψω με λέξεις. Είναι όμως το ιδανικό σάουντρακ για να σαπακιάσεις στο ξύλο τον μαλάκα που δεν γουστάρεις έξω από το Κ44, να χαράξεις το κλεψιμιό Χ5 του Νεοέλληνάρα αραγμένο πάνω από τη ράμπα του ανάπηρου στη Θησέως, να χώσεις καμιά έλξη άμα είσαι γυμναστηριακός κάγκουρας που από τον πολύ λιποδιαλύτη έχει γίνει το σπέρμα σου νεράκι…

Αγαπάμε το internet για πολλούς λόγους και μολονότι οι περισσότεροι εξ αυτών περιλαμβάνουν κάποιας μορφής free porn, υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, όπως η δυνατότητα που παρέχει σε πάσης φύσεως καλλιτεχνικές δημιουργίες να φτάνουν από ένα απομακρυσμένο σοκάκι σε κάποια γωνιά του πλανήτη στις οθόνες εκατομμυρίων ατόμων εντός δευτερολέπτων. Εκμεταλλευόμενο αυτή τη δυνατότητα, το Vibe Rated εγκαινιάζει μια νέα στήλη που σκοπό έχει να ενημερώνει για πρόσφατες urban art δουλειές που μας κέντρισαν το ενδιαφέρον. Οι στάσεις για αυτή τη βδομάδα περιλαμβάνουν Γαλλία, Μεξικό, Ιταλία, Αργεντινή, ΗΠΑ, Αγγλία και Γερμανία.

Δεν είναι τόσο πιασάρικο όσο ένα ολόγραμμα, αλλά σίγουρα έχει πιο πολύ ενδιαφέρον. Πριν μερικές μέρες ήρθε στην επιφάνεια αυτή η συνέντευξη του Biggie στα γυρίσματα του Warning, του πρώτου κλιπ από το ιστορικό Ready to Die. Λίγες εβδομάδες πριν κάνει το μπαμ στην παγκόσμια μουσική βιομηχανία, ο πιτσιρικάς Christopher Wallace απειλεί ότι θα ‘ρθει σπίτι όποιου συνεχίσει να τον αποκαλεί Biggie Smalls [υπήρχαν νομικά προβλήματα με τον πραγματικό κάτοχο του ονόματος ο οποίος τον απειλούσε με μήνυση] και περηφανεύεται για την 13 μηνών κορούλα του [η οποία παρεμπιπτόντως έδωσε την πρώτη της ραδιοφωνική συνέντευξη πριν κάποιες μέρες]. Μιλάει επίσης μεταξύ άλλων για την εμπειρία του να κερδίζεις την ευρεία αναγνώριση στη ραπ σκηνή, ξεχωρίζει το Everyday Struggle ως το αγαπημένο του κομμάτι από το δίσκο και γενικότερα φαίνεται γαμώ τους τύπους, χαλαρός και χαβαλές χωρίς να παύει να αποπνέει σεβασμό, σε ακριβή αντιστοιχία δηλαδή με τη ραπ περσόνα του.

18 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την κυκλοφορία του Illmatic -του κορυφαίου, κατά πολλούς, χιπ χοπ δίσκου όλων των εποχών- και επί τη ευκαιρία το ‘Behind the Music’ αφιέρωσε στον Nasir Jones το τελευταίο επεισόδιό του, με μια άκρως περιεκτική παρουσίαση του καλλιτέχνη, της πορείας του και των διάφορων ‘επίμαχων’ πτυχών αυτής [beefs, ‘nigger’ κλπ] μέσα από λόγια τόσο του ιδίου όσο και πολλών ιστορικών μορφών της σκηνής, όπως Rakim, DJ Premier, Russell Simmons, Q-Tip κλπ.